GR5 Oostvoorne - Goedereede/Ouddorp - Herkingen
1 en 2 november 2003
Zaterdag
Een week naar dato.
Mijn regenpak heb ik zojuist uit de wasmachine gehaald en hangt nu te drogen. De
schapenstront onder mijn schoenen probeer ik met een mesje te verwijderen, maar
is toch iets hardnekkiger dan ik dacht. De kans is dus groot dat die er in Nieuw
Vossenmeer pas een beetje is afgesleten.
We zijn om 11.15 zaterdag
vanuit Oostvoorne vertrokken. Een enkeling kon niet wachten op de koffie met
appeltaart. Dit bleek later op de dag nog niet eens zo’n slechte zet te zijn
geweest. Er was 40% regen voorspeld en de
weerman zat er inderdaad helaas niet veel naast.

Hij vond het zo sneu dat we
als verzopen katjes binnen kwamen, dat hij ons de beste plek van zijn restaurant
aanbood. Het was al laat voor koffie en gebak en daarom kwamen het bier, de
wijn, chocomel met rum, soep en pannenkoeken en een hele maaltijd voor Roos op
tafel. De dorst werd goed gelest en de honger gestild. We wisten toen gelukkig
nog niet hoe lang we nog moesten lopen.
Zoals iedereen weet die heeft meegelopen heb ik het verhaal bij het restaurant een beetje verdraaid, het was namelijk te erg om waar te zijn. Maar iedereen die niet aanwezig waren, jullie moeten echt nog eens het ware verhaal horen!
Uiteindelijk was het aantal
kilometers dat we liepen naar Goedereede/Ouddorp niet 19 of 24 kilometer maar 28
kilometer. Gelukkig genoeg redenen dus om moe te zijn.
Zondag
Ontbijt vanaf 8.30 en 9.15
vertrekken.
Vandaag lopen we van
Goedereede naar Herkengen.
Ook vandaag beginnen we
uiteraard met koffie en appeltaart. Want we weten inmiddels dat dat eerste
cafeetje lang kan duren. We krijgen de koffie en gebak aangeboden in het hotel
‘De Gouden Leeuw’, waar ooit de enige nederlandse paus nog eens heeft
gelogeerd (1522-1523). Terwijl wij het gebak eten, gaan de inwoners van het dorp
naar de kerk, gekleed in lange rok en hoedje op.
We weten het op dat moment
nog niet, maar het wordt echt afzien die dag. En ik ben blij dat ik Trudy nog in
de buurt heb. Er waren momenten dat je wilde gaan zitten en niet meer opstaan.
We moesten een lang stuk over de dijken en de wind en regen woeide in ons
gezicht. De schapen, die vollop hun ontlasting op ons pad hadden verspreid keken
ons verbaasd aan. Het kan alleen het wezen ‘mens’ zijn die met zulk weer
over de dijken gaat banjeren.
Maar uit de mails die ik
reeds gelezen heb vonden we het toch erg heerlijk en gezellig (was het niet
tijdens, dan in ieder geval achteraf!). We waren in ieder geval al om 15.00 uur
in Herkingen (en dan was ik zelfs nog de laatste!)
Mona