Zaterdag 10 juli Maastricht - Visé
Ondanks de weersvoorspellingen vertrokken we met een zonnetje. Naarmate we richting Limburg kwamen werd het grijzer, echter in het zuiden scheen de zon! We zaten heerlijk in het zonnetje op het terras van Chalet Bergrust, met uitzicht op Maastricht. Het is dan moeilijk om uiteindelijk toch op te staan en op pad te gaan. Maar niet voordat Freek werd verrast met een cadeau van de Pelgrimboppers. Als dank voor zijn vele ritjes om mensen bij auto’s te krijgen of bij het beginpunt te brengen, ontving hij een grote mand met allerlei soorten bier. Belgisch bier! Blijft toch het lekkerst. Freek vertrok met bier weer richting Rotterdam en wij pakte onze rugzak op en begonnen aan de één na laatste etappe van onze GR5. Het overnachtingadres lag in Visé, zo een 24 kilometer verderop!
We hadden tijdens het weekend van juni al aardig kunnen genieten van de heuvels en de daarmee gepaard gaande uitzichten, echter je merkt goed dat je toch steeds zuidelijker komt, al gauw bevind men zich op de rotsachtige en beboste uitlopers van de Ardennen.
Vanaf de Pietersberg liepen we constant dalend en dan weer stijgend over grindpaden de Pietersberg af. Hier en daar prachtige vergezichten. Vooral het terrassen kasteel Neercanne, het enige in Nederland, was het afdalen en beklimmen van een steile droge greppel zeker waard! Ons pad vervolgend zag je overal tekenen van het afgraven van de mergel. Gele, kale wanden torenden hoog boven de Maas uit. Marian had nog spannende jeugdherinneringen aan de mergelgrotten. Vooral de Duivelsgrot bleek een speciale betekenis voor haar te hebben. Het was voor het eerst sinds die tijd dat ze er ook weer een blik op kon werpen. Hoe we ook ons best deden, de details kregen we niet te horen, maar wel raden ! Kaarsjes meenemen in een grot… Zo een 24 uur later kwam er meer licht op de situatie J
Het stijgen en dalen waren de meeste niet gewend dus pijn in de onderrug en de bilspieren. Ons petje dan ook af voor Liesbeth die al bijna 8 maanden zwanger is en toch mee liep.
De woorden van Pa Willem: een echte bikkel! Maar toch ook deze woorden: zijn rugzak woog toch zeker hetzelfde gewicht. Wanneer het niet meer zou gaan kon hij haar altijd nog de berg af rollen. Mannen!
Na het doorkruisen van een weiland, bevonden we ons weer op Belgisch grondgebied. Hier en daar in de weilanden getuigde grenspalen van de vroegere grensscheidingen. Een smal paadje door hoog gras gaf ons geruime tijd uitzicht op het Albertkanaal. We bereikte al spoedig Kanne waar we een heerlijk terras in de zon vonden bij Café ’t Brökske, helaas geen vlaaien of ander eten. Maar zo in het zonnetje met een wijntje of een biertje was zalig! Het was hier ook redelijk druk te noemen vergeleken bij de andere uitgestorven dorpjes die we tijdens de gehele GR 5 aandeden. Hier en daar iemand die in de tuin bezig was, maar dan had je het qua levenstekenen ook wel gehad.
Eben-Emael was die dag toch wel het hoogtepunt wat bezienswaardigheid betreft. Een uit silex- oftewel uit vuurstenen opgetrokken gebouw met op de torens vier cherubijnen. Het is een ‘apokalyptisch’ visoen met de sphinks Michaël, Ariël de gevleugelde leeuw, Israël de stier en Azazel de Adelaar. Heel apart om te zien.
We mochten in het gebouw gratis gebruik maken van het toilet, een rondleiding kostte 5 euro. Even twijfelde ik om er gebruik van te maken daar iedereen ineens een boterham ging eten. Maar nee, hier moet je toch meer tijd voor uit trekken. De schepper van dit gebouw was Robert Garcet, een autodidact die tegelijkertijd archeoloog als historicus was en een der eerste gewetensbezwaarden in België gekant tegen oorlogsgeweld. Hij is in 2001 overleden Achter het gebouw bevind zich een bos met diverse kunstwerken..
Via een veldweg, met diepe sporen van de tractors, liepen we temidden van de akkers richting Haccourt. Hier was eindelijk een kroegje, helaas ook geen eten maar even relaxen en wat drinken. De eigenaar vroeg of we Duits konden praten, dat moet je vooral aan een Nederlander vragen! Tja, die Walen blijven weigeren om Nederlands te praten! Maar alles ging vriendelijk en zoals vaker konden we moeiteloos apart afrekenen.
Het was inmiddels al 18.00 uur. Het hotel zouden we zeker niet voor half 8 bereiken.
Eenmaal weer op straat vroeg een plaatselijke inwoner aan ons of we Vlamingen waren, bij het antwoord dat we Nederlanders waren vroeg hij of we een liedje konden en begon hij dit meteen spontaan te zingen. De Limburgers onder ons vielen meteen in… vreemd volk ;)
‘In het groene dal, in het stille dal
waar de kleine bloempjes bloeien
daar huist een blanke waterval
en druppels spatten overal…’
Het gaf weer volop leut, vooral toen het mannetje er bij begon te swingen met zijn heupen, en dat alles midden op een zebrapad! Die Walen zijn zo kwaad nog niet…
Eenmaal het Albertkanaal overgestoken liepen we langs een pad aan de Maas naar het hotel. Aan de overkant lag het centrum van Visé. Hotel Mosa was goed om te slapen en in het restaurant was het heerlijk eten, maar het ontbijt…. Oops, ik loop op de zaken vooruit.
We werden verwelkomd door de vlaamse serveerster die ik al een keer aan de telefoon had gehad. De enige die Nederlands spreekt! De kamers waren klein maar fris, hier en daar wat verval door de tand des tijd. Het uitzicht vanuit mijn kamer was heerlijk, zicht op de Maas! Dus gelijk het raam opengezet. Frisse lucht!
Na een snelle douche alvast naar het restaurant. Hier zat ik een biertje te drinken toen de rust wreed werd verstoort omdat een van de obers of was het de eigenaar, een man de deur uit zette met nogal wat duwen en porren. Mijn tafel werd zowat onderste boven gelopen. De man schreeuwde nog wat waarop de ober de deur dicht gooide. Helaas kon ik het Frans niet verstaan…
Even later voegde Jan en Bep zich bij me. We waren moe, en we hadden honger. Eenmaal compleet stond er een tafel voor ons klaar. Ondanks de franse taal was er een goede communicatie mogelijk met de obers waardoor de ventilatie uiteindelijk uit kon en het wat warmer werd. Het eten was heerlijk, de moppen vlogen over de tafel en zoals altijd onthoud ik ze nooit, maar dit keer had ik papier en pen bij de hand!
Man zegt tegen vrouw: Wat was jij heet!
Vrouw: Och, de bonte op 40 graden en de witte op 60 graden!
Het is rood en het vliegt door de kamer?
Een ongestelde vraag!
Flauw hee, maar wanneer je melig bent, om te gieren! Ook kwam het gesprek nog op kinderen met zuigbehoeftes.
Bep zei hierop dat wij daarom roken. Waarop Jan opperde dat we dan net zo goed konden stoppen want dan was er wel een andere manier om die behoefte te bevredigen!!!
Tja, Boppers na het eten, nodige drank op en moe: dan daalt het niveau!!!
Helaas werd de sfeer ruw verstoord doordat we niet apart mochten afrekenen en de mensen die wilde pinnen hadden pech. Er werden twee apparaten tevoorschijn gehaald maar elke bankkaart werd geweigerd. Het uitrekenen van de bon kostte nog een aardig tijdje. Uiteindelijk waren we eruit, alles afgevinkt op de bon, lag er nog niet genoeg geld op tafel. Weer opnieuw rekenen. Het blijft altijd lastig voor een groep en met een groep om een rekening te betalen. Uiteindelijk klopte het bedrag op tafel en lieten we ons nog wat drankjes smaken die we meteen afrekenden. De obers moesten op ons wachten alvorens ze naar huis konden J
Mijn kamer had een mooi uitzicht op de Maas. Het hoofdeind dan ook verplaatst naar het voeteind om al liggend mooi uit te kunnen kijken op de Maas. Twee kussens extra en een deken uit de kast gehaald. Ik lag prima. Helaas was de snelweg aan de overkant nogal hoorbaar en een trein die voorbij kwam. Daarnaast ook nog een vliegtuig. Toch heerlijk geslapen. De bedden waren goed. De douche had een heerlijke straal en temperatuur. Om half 9 zaten we met zijn allen aan het ontbijt. Viel dat even tegen!!! Of waren we verwend?
Geen gekookt eitje, laat staan gebakken of geroerd. Slechts ham, kaas en jam. We hebben zelf nog een extra half brood achter de bar vandaan gehaald toen de serveerster ineens weg was. En dan hebben we het nog niet eens over de koffie. Was het thee… of toch koffie… Het filterzakje was te klein voor het filter, toen we het wegtrokken onder het koffiezetapparaat zagen we een dubbelgeslagen filter.
Gelukkig kwam er iemand anders die ons een kan koffie gaf
uit het restaurant! Die smaakte goed.
Zo is het altijd maar afwachten wat je krijgt wanneer je een accommodatie boekt!
Zondag 11 juli Vise - Luik
Die ochtend bleek Willem nog steeds last te hebben van twee onverklaarbare rode en bultige plekken aan weerszijde van zijn knie. Insect in zijn broek gekropen? Hij durfde het in ieder geval aan om deze dag met korte broek te lopen. Wat voor ons uiteindelijk een hilarisch, prachtig uitzicht gaf aan het eind van de etappe!
We vertrokken om half 10 met een heerlijk ochtendzonnetje. Alhoewel grijze wolken steeds meer toenamen leken we de regen voor te blijven.
De vorige avond hadden we unaniem besloten dat we niet de gehele aanlooproute (GR57) naar Luik zouden lopen maar een bus zouden pakken. Zo konden we misschien nog mee met de boot van Luik naar Maastricht om 15.00 uur. Een leuke afsluiting van zo een laatste etappe. Dit betekende dat we maar 17 km hoefde te lopen. De vraag of de bus op zondag reed bleef vooralsnog in het midden.
De route was prachtig! Door een weiland langs de Berwinne, eerder een beekje dan een riviertje te noemen, met een mooi uitzicht op kasteel Francotte ( ook wel kasteel Cronwez genoemd). Het lijkt een oud kasteel maar het is gebouwd in 1914.
Met vele klimmetjes en afdalingen bereikte we het schilderachtige dorpje Dalhem. Met keien bestraatte straten, prachtige oude huizen, en natuurlijk het sluippoortje ‘Le Wichet de la Rose’. Hier de trap afdalend zie je goed hoe het dorp op terrassen is gebouwd.
Helaas geen horeca dus door lopen. Het stadhuis annex politie bureau deed groot aan voor zo een klein plaatsje!
Al gauw liepen we weer over veldwegen, afgewisseld met bospaden, klimmend en dalend, met achteromkijkend een prachtig uitzicht op het dorp Dalhem dat tegen de heuvel geplakt leek te zijn.
De groep raakte enigszins gesplitst door het foto’s maken van een paard, het sluipportje, en het uitzicht. De achterblijvers (waaronder ik) bleken iets prachtigs te missen. We hadden geroepen of men even wilde wachten, en dat deden de voorliggers onder een boom. Terwijl er werd gewacht koos Marjan dit moment uit om te plassen in de struiken langs een dun spoor, of was het toch een pad? In ieder geval hebben een aantal wielrenners genoten van een prachtig uitzicht! Vandaar die grijns op hun gezicht toen ze langs fietste!
Gelukkig kon Marjan er zelf om lachen maar het incident was goud waard en zal niet gauw vergeten worden!
De route bleef mooi, ondanks een bouwput met pijpleidingen. Tussen de bomen door hadden ze een stuk kaal gemaakt en kon je in de diepte kijken naar bebouwing. Zou het voor olie zijn of voor elektriciteit of voor het riool???
Helaas bleken de grijze wolken steeds meer overhand te krijgen wat als miezel begon stortte zich ineens als een hoosbui over ons uit. Onder de bomen gauw het regenpak ter voor schijn gehaald. De bui was van korte duur dus alles weer uit. Wat is het verstandigst? Alles aantrekken en de goden verzoeken op voorhand. Of gewoon stug in korte broek door blijven lopen? Je weet het maar nooit.
Onder een flauw zonnetje vervolgde we onze weg door het heuvellandschap. We voelde ons echt in het buitenland zo dichtbij Nederland. Na zo een 10 kilometer verheugden we ons toch wel op een horeca gelegenheid. In Dalhem hadden we niets aangetroffen en in Feneur grepen we er ook naast. Gelukkig was daar Café de Jeunesse in Saint-Remy, net voorbij de kerk.
Geen eten maar wel ‘saucisses piqante ou non piqante’. Bleken het vacuüm verpakte Zwan worstjes te zijn! Geen warme hap dus! Het was nog zo een 7 km naar Le Xhavee waar misschien een bus zou gaan en waar volgens het boekje een horeca gelegenheid zou zijn. Niets van dat alles. De bus reed niet op zondag en van horeca hebben ze nog nooit gehoord volgens mij.
Dus nog een uurtje doorlopen, niet volgens de aanlooproute maar we kozen voor de autoweg die met haarspeldbochten sterk afdaalde. Op een gegeven ogenblik zagen we de Maas aan onze rechterhand verschijnen. Veel industie… Auto’s raasde aan ons voorbij. Links lopen of rechts lopen, met al die bochten bleef het toch wel gevaarlijk. In Jupille sur Meuse hadden we geluk. Over drie minuten bus 40a naar Luik! Heerlijk. Voor Bep bleek dit geluk zo fantastisch te zijn, dat we ons schaamde met haar in de bus te zitten. Haar geluk kon ze niet op. HDHD???Maar het was wel lachen. Jan distantieerde zich meteen van haar. Ook op het station van Luik bleek Bep er niet genoeg van te krijgen. Passagiers keken met een vreemde blik om, nee hoor, we hoorde echt niet bij haar! Bep zelf had de grootste lol en gaf er nog een schepje bovenop! We lagen dubbel.
De wetenschap dat we nog even tijd hadden en er massaal patat werd gekocht maakte Bep gelukkig weer rustig. De treinreis naar Maastricht verliep vlekkeloos. Marjan, Mona en Gijs pakte liever gelijk de trein terug naar huis. Bleven we over met 7 mensen om nog even na te genieten van deze laatste etappe GR5. Met Willem, Liesbeth, Jan en Bep, Ineke, Freek en ik, heerlijk op een terrasje gezeten bij de St. Servaasbrug. Het eten ging er goed in. Onderwijl kwamen de restanten van de ommegang voorbij. Mensen verkleed als edelen, priesters, boeren, praalwagens en zelfs een leger uit de tijd van Napoleon! Leuk om te zien.
Tijdens het afrekenen braken de wolken open, het kwam
echt met bakken uit de hemel. Het aantrekken van de regenpakken bleef ons niet
bespaard. Het uitzicht op Willems kuiten was hilarisch onder de rode regencape.
Bep had onder haar rode cape zo een enorme bult dat ze op Quasimodo leek. Om de
slappe lach van te krijgen, vooral toen Willem ook nog eens ging poseren. Bep en
Jan moesten bij het station een taxi pakken om bij de auto te komen, Willem,
Liesbeth, Ineke, Freek en ik stapte gauw in de auto. De bui was gauw over en moe
maar voldaan ging het over de A2 naar huis.
Wat we nooit hadden verwacht was een file, en dan nog, na een half uurtje of uurtje ben je er meestal uit. Het begon al voor Eindhoven. Stilstaan, af en toe een stukje vooruit. Na een uur zijn Ineke en ik uit de auto gestapt en in de berm gaan lopen, er liep een fietspad langs de snelweg met een prachtig uitzicht op heide en vennetjes. Andere passagiers dachten hetzelfde en strekte hun benen. Een jongen, hij had alles over zich van een student, voegde zich korte tijd bij ons. Toen hij eenmaal weg was konden wij plaspauze houden. Twee dames dachten ook hetzelfde, en zo zaten we met zijn vieren op een rijtje!
Na meer dan 3 uur kon er eindelijk weer vaart gemaakt worden maar we waren nog steeds op de randweg om Eindhoven. Willem, Liesbeth en Ineke kregen het benauwd, hun laatste rechtstreekse trein ging om 4 minuten over twaalf. We besloten door te rijden naar centraal station van Rotterdam. Allicht meer keus in treinen. Voor Willem en Liesbeth ging het redelijk voorspoedig, maar Ineke moest een taxi nemen om toch nog thuis te geraken.
Jan en Bep hadden we gewaarschuwd en zijn een flink stuk binnendoor gereden om zonder file thuis te komen. Maar zoiets kost toch ook tijd.
Wat ons vooral boos maakte was het feit dat wegwerkzaamheden de oorzaak bleek te zijn van deze langdurende file. En dat op een zondagavond terwijl je op je vingers kan natellen dat mensen na een dagje uit terug naar huis keren. Een en ander beter afstemmen misschien???
Afijn, de laatste etappe GR 5 zit er op. En we kijken al
uit naar oktober 2004.
We gaan dan het Maarten van Rossum lopen, 10 maanden lang, 1 weekend per maand.
Wederom met foto’s en verslagen! Dus blijf ons volgen.
Iedereen een prettige vakantie en tot ziens!
Rose
