GR5: Hellange - Custines
9 - 16 april 2005
Inmiddels is het april 2005
en weer staat er een stuk GR 5 te wachten. Afgelopen september hebben we even
aan Frankrijk geroken, na Mondorf-les-Bains, maar er was toch nog een stuk
Luxemburg af te maken.Dit keer was besloten om half april af te reizen en dat
bleek geen slechte keuze. Weliswaar deden de weerberichten geen al te beste
voorspellingen, dus zonnebrand creme en zomerse topjes bleven thuis, mutsen,
handschoenen en dikke trui lagen voor het grijpen……Het loopt altijd anders dan
je denkt; dat topje had toch mee gemoeten en het restje zonnebrandcreme dat
Marian toch bij zich had (ervaren reiziger, dat is duidelijk) vond een
bestemming op het voorhoofd van Gijs. Het weer was dus beslist geen
spelbreker.Wel gingen we de eerste dag dik ingepakt van start, maar in de loop
van de dagen werden er steeds meer kledingstukken afgeritst en afgeschroefd. En
vervolgens aan het eind van de week werden ze weer aangedaan.
Foto: Start van de wandeling
Foto: uit de verte veel industrie gezien. De route slingerde door mooie
gebieden.
Het
scenario zag er dit keer weer iets anders uit dan in september 2004. We gingen
met z’n vieren: Gijs, Hans, Marian en ikzelf. Inmiddels hebben we wegrestaurant
De Lucht bij Zaltbommel als vaste verzamelplaats en daar arriveerden we
vrijdagmiddag rond kwart voor 5. Kop koffie ter versterking en toen op naar
Weert, waar Ton en Pieter, vrienden van Marian, hun grandioze gastenverblijf
hadden aangeboden voor die nacht (dat was zo comfortabel, gezellig en luxe dat
ik even de neiging had om de GR 5 te laten voor wat het was en hier te blijven).
Een gezellig etentje in Het Bruine Paard in Weert bracht veel herinneringen
boven aan de etappe van het Pelgrimspad 3 jaar tevoren. En wat bleek later: de
boerderij van Ton en Pieter lag pal aan het Pelgrimspad, dus dat was weer
allemaal erg toevallig. Een vroeg ontbijt met verse broodjes en ei en sap,
gevolgd door een rondleiding door de uitgestrekte tuin en rond 9 uur was het dan
echt zover: op naar de GR 5. Met bevroren tenen, want het was echt heeeeel koud.
Marian vreesde al afgevroren oren voor de komende dagen en mocht nog een muts
lenen. In de Ardennen bleek zelfs nog een waasje sneeuw te liggen. Dit leek wel
een wintersportreis te worden. Langlaufen in plaats van wandelen? De zon was
gelukkig al sterk genoeg om de temperatuur later op de dag tot een graad of 6 op
te warmen en dat is toch geen verkeerde temperatuur om te gaan lopen. De
autotruc is ons inmiddels zeer vertrouwd en zonder problemen vonden we het
eindpunt van de dag bij de Franse grens en vervolgens het beginpunt Hellange.
Daar hadden we in september onze laatste stappen gezet en de zin om verder te
gaan tintelde al in mijn tenen. Direct werden we geconfronteerd met een
routewijziging in verband met de aanleg van een stuk snelweg. Hieraan gaven wij
onze eigen draai door wat hekken te openen en gewoon via de weg in aanleg te
lopen, er waren tenslotte toch geen bouwactiviteiten op zaterdag. En ja hoor,
daar was het bos. Die middag oh-de en ah-de we nog bij ieder bloemetje en jong
groen blaadje. Een week later konden we geen bos meer zien…. Heerlijk was het om
weer eens stevig door te lopen en over van alles en nog wat van gedachten te
wisselen en ook om een poos stil te zijn en eigen gedachten de loop te laten.
Foto:
Romeins aquaduct
Foto: Romeins aquaduct
Deze
week zijn we bij elkaar meer dan 175 kilometer dichter bij Nice gekomen (dat nog
steeds een ongelooflijk end weg ligt, nog ruim 1400 kilometer!). Bij iedere GR 5
onderneming worden de etappes wat langer, dit keer gemiddeld 24 kilometer per
dag. Dat blijkt toch niet zo’n grandiose prestatie te zijn: wij kwamen onderweg
in contact met Roger, een medelander die in Belgie woont en tussen 2 banen in
even de GR 5 loopt en gemiddeld 45 kilometer per dag “doet”. Tsja, dan blijf je
zelf maar heel bescheiden trots op je eigen gemiddelde. Maar wij hadden
tenminste wel tijd over om te genieten!!
Foto: restanten van loopgraven en versperringen uit de eerste wereldoorlog
Foto: Oorlogsbegraafplaats met graven uit de eerste wereldoorlog
Foto: Mort pour la France
En dat
deden we dan ook minstens 3 keer per dag onderweg met zelfgemaakte cappuccino,
wiener melange, thee, soep en fruitkicks en knoppers. Het weer was altijd
zodanig dat we heerlijk uitgebreid konden picknicken en genieten.
Dit
werd dan ook het thema van deze week: “GENIETEN”. Het leuke van zo’n pad is dat
er behalve schitterende natuur ook bijzondere bouwwerken, ruines en
curiositeiten te zien zijn. En niet te vergeten kerkhofjes. Marian had een zwak
voor torens en kerkhoven, Hans voor fotogenieke elementen, Gijs voor
verkeerssituaties en zelf ging ik voor de dorpjes. We kwamen alle vier
ruimschoots aan onze trekken. Het eindpunt van de week lag even ten noordoosten
van Nancy, het dorpje Custines. We kondigen eindigen met een raadsel: het boekje
gaf een route aan die niet te vinden was. Nou ja, daar hebben we dan een jaar de
tijd voor om uit te zoeken hoe dat verder gaat…
(Inmiddels is het raadsel een paar maanden later opgelost met behulp van een
goede up-to-date kaart van het gebied, onontbeerlijk bij gebruik van een boekje
van ruim 10 jaar oud. Hieruit blijkt dat de voorbereidingen voor 2006 al
begonnen zijn)
Als het
weer april wordt gaan we verder. We zullen dan afbuigen naar het oosten en
verwachten na een week te eindigen in Schirmeck.
Mirjam
