Maarten van Rossumpad
Zaterdag 25 juni Hattem - Dalfsen
De
lucht was grijs, hing laag over het land, regen. Optimistisch stapte ik met
korte broek in de auto. Er was toch ook af en toe zon voorspelt in de middag en
het was zeker niet koud. Voorbij Utrecht begon het te druppelen. Bij Apeldoorn
kregen we de stortbuien. Even was het zicht op de weg echt slecht, langzaam
rijden en afstand houden. Hield iedereen zich daar maar aan. Ondanks wat
gestoorde automobilisten bereikte we rond 10 over 10 Hattem. Bep belde mij
mobiel dat ook zij onderweg waren en al snel in Hattem zouden zijn. Ik maakte
het me ondertussen comfortabel in de Zwarte Truffel aan het kerkplein van Hattem.
Een leuk lokaal en het dorp is zeker een nader bezoek waard. Helaas was hier het
weer en de tijd niet voor.
Rond half 11 druppelde iedereen binnen. Marjan was jarig geweest en tracteerde
ons op gebak. Heerlijk appelgebak, aardbeien vla en citroentaartjes kwamen
langs. Om 11 uur werd het toch wel tijd om te starten. Het regende nog zachtjes
dus toch maar het regenpak aan. Onderweg naar de pont leek het even harder te
gaan regenen. Zou het zo toch de hele dag blijven, vroegen wij ons af?
We waren de enige die op de pont stonden te wachten die in de verte al aan kwam
varen. Drie regenpakken vormde de rood-wit-blauwe vlag. Een foto waard al lijkt
hij zo meer op de franse vlag.
Eenmaal aan boord betaalde we de veerman en zagen we op de dijk twee fietsers. We spoorde ze aan sneller te fietsen wat ze vervolgens ons ook leken te doen haha. Het was een echtpaar met kind op fietsvakantie. De kleine dreumes van 1 jaar had het zich zeer comfortabel gemaakt in het karretje achter moeders fiets. We kregen een stralende glimlach van hem en hij leek de aandacht wel te waarderen.
Eenmaal aan de overkant leek het op te houden met regenen. We liepen over een dijk langs de uiterwaarden van de IJssel. Hier en daar zag je de koeien grazen maar ook veel paarden tussen de ruige begroeiing. De paarden waren nieuwsgierig, volgde ons, maar zij waagde zich niet door het meters hoge gras en brandnetels. Eenmaal voorbij de IJsselcentrale konden de regenpakken definitief opgeborgen worden. Echter de zon heeft zich de hele dag niet laten zien.
Uiteraard beginnen wij boppers al gauw naar koffie en versnaperingen te verlangen. In Windesheim, na 8 kilometer kon dit gelukkig. Het was er gezellig en de verhalen kwamen al gauw los. Verhalen over het weekend van Simone, de naam staat nu symbool voor de wensen van de mannen lijkt het wel. Daarnaast natuurlijk ook de vele e-mails met filmpjes, voor de een te sexistisch maar voor de ander gewoon grappig.
Een foto in het café was wel het toppunt. Of hij op internet vertoont kan worden… oordeel zelf!!! Na de gezellige pauze ging het verder richting Dalfsen. Veel asfalt maar door het landgoed de Colckhof proefde we weer wat van de natuur en van oude vervlogen tijden.
Langs paden, vnl.
fietspaden, liepen we door weilanden met paarden en veulens, schapen die sneaky
onder de omheining doken en zo hun groene blaadje ergens anders nuttigde…. De
zon liet zich steeds meer zien waardoor het zelfs al te warm werd en er vesten
en pull-overs in de rugzak verdwenen.
Het terras van ons hotel was een verademing. In de schaduw genietend van ons
biertje en wijntje werden de sleutels verdeeld en ging ieder zijn eigen weg.
Een geur van een bepaalde kamer baarde ons zorgen. Nadat Anita ook had geneusd,
leek het duidelijk: rioollucht. De eigenaar toog gewapend met bleekwater naar de
kamer. Het doucheputje werd volgepompt met water en met bleekwater. We lieten
hem in alle rust verder sproeien.
Later op de avond hing er echter nog de zelfde lucht…
Gelukkig hadden we
allemaal wel goed geslapen en het ontbijt zag er prima uit.
Rose
Bep
30-08-2005