Verslag weekend 3: Wilnis - Nederhorst den Berg - Bosbuffet ‘The Sailor’
Marskramerpad
14/15 december 2002
Zaterdag Wilnis –
Nederhorst Den Berg
December, de winter
toont zich al vroeg. Bevroren rivieren en slootjes. Herinneringen aan de ijzel
tijdens onze pelgimstocht naar Haastrecht, de warme glühwein op de markt in
Schoonhoven…
De afgelopen nacht had
de vorst al in hevigheid afgenomen wat resulteerde in een koude, mistige dag.
Maar het was droog en er stond geen wind.
Liesbeth en Willem belde
dat ze later zouden starten en ons in het hotel zouden ontmoeten. Trudy en Henri
konden helaas niet mee lopen.
De lange reis en de kou
dreef ons al snel naar binnen bij de eerste gelegenheid, het twee kilometer
verderop gelegen café, ‘De Schans’. Getuigen de oude prenten aan de muur
stamt het café al uit het begin van deze eeuw. Ruw verstoorde we de rust van de
eigenaar. Zijn slaapdronken ogen bevestigde zijn trage gang en zijn weinige
woorden. De koffie smaakte goed en verwarmd trokken we verder. De route deze dag
is niet uitzonderlijk mooi te noemen. Lange asfaltwegen met voorbij razende
auto’s verstoorden onze gemoedelijke, onderlinge praatjes. Keer op keer
invoegen op een smalle berm is niet leuk.
Het gratis voetveer,
gelukkig was het in de vaart, alhoewel de schipper daar anders over leek te
denken, bracht ons naar een pad langs de Vecht en zijn landgoederen. Tijdens de
gouden eeuw lieten de rijke kooplieden en regenten hier hun buitenhuizen bouwen.
Nu kijken deze statige huizen uit op de aan de oevers gelegen woonboten. Voor
ons wel leuk, de ene woonboot leek nog gemoedelijker dan de ander en de
kerstversiering aan boord werd door ons uiteraard aan een keuring onderworpen.
Hoe hecht zo een gemeenschap kan zijn bleek uit een bordje waar de bewoners hun
berichtjes konden plaatsen. Boven aan het bordje stond in volle glorie
“Dijkgezeik” te lezen.
Na 3 uur lopen sinds de
laatste rustpauze, voelde we wel wat voor een versnapering; echter alles wat we
tegen kwamen was gesloten. In Loenen zou zeker iets zijn. Een dame die haar
kerstkaarten stond te posten vertelde ons over “De Eterij”, daar is het goed
eten vinden wij, maar verderop was ook nog een gelegenheid, vermelde zij. “De
Eterij” was gesloten, maar het verderop gelegen”Heren van Cronenburgh” had
zijn deur open. Eenmaal binnen werd ons verteld dat de kaart beperkt was, door
grote drukte. Hoe moet dat dan met het diner van vanavond, denk je dan! Gelukkig
was er voor ieders smaak wat te vinden. Anita en ik genoten van een heerlijke
bacquette zalm, terwijl Meta en Marielle
zich te goed deden aan de pittige mosterdsoep. Rob mocht niets volgens
Anita, hij was aan de lijn. Wat Rob weer deed hopen op wraak en een stukje zalm
van mij. Maar ja, dit keer at ik alles op! Op een kaal stuk stokbrood na! Alles
werd ineens vergeten, want Willem en Liesbeth waren gespot! Door de snelle
reactie van Mirjam werden ze voor een slijterij tegengehouden en binnengehaald.
Voordat we uit Loenen vertrokken werd er alsnog een bezoek gebracht aan de
slijterij, want onze winterse wandelingen kunnen niet zonder port. Willem
trakteerde ons ook op kleine flesjes dropshots. Met enige bedenkingen namen
enkelen een flinke teug. Lekker verwarmend, en… onze benen bleven het doen!
Voor Gijs had de
volgende plaats een betekenis. In Vreeland stond een monument ter nagedachtenis
aan zijn grootvader, gesneuveld in de Tweede Wereld Oorlog. Hij wilde dit graag
even bezoeken. Het bezoek aan dit monument doet je toch weer even stilstaan bij
wat er ooit gebeurd is. Een mooi moment dat je nieuwsgierig maakt, en Gijs
vertelde.
Het eindpunt van deze
zaterdag kwam in zicht. Het was kil geworden. De idee aan warmte en eten maakte
de extra kilometers naar het centrum van Nederhorst Den Berg minder erg.
Hotel Café Restaurant
’t Spiegelhuys is gezellig en de kamers zijn ruim en fris. Sommigen hadden het
geluk een ligbad aan te treffen waar dan ook gretig gebruik van werd gemaakt. Na
een rondje port op een van de kamers togen we naar beneden. Onze tafel stond al
klaar en na een aperitief, voornamelijk bier, schoven we aan en lieten ons de
menukaart presenteren. Rob beweerde dat hij niet tegen slakken kon, die ik als
voorgerecht bestelde, hij dreigde met verhuizen naar de andere kant van de
tafel. Toen mijn slakken werden gepresenteerd, vatte hij, tot onze grote
verbazing, de daad bij zijn woord. Echter mistte hij toch zijn mogelijkheid tot
pesten en zat hij zodra de slakken waren geruimd weer vrolijk tussen ons in. Wat
resulteerde in Limburgse praotjes tussen Anita en hem, die we steeds beter
beginnen te verstaan!
Inmiddels waren we wel
in afwachting van de band die deze avond zou optreden. Het bleek een
‘bluesband’ te zijn. Voor dertigers en veertigers toch altijd wel een goeie
keuze… of generaliseer ik nu? Het heeft gewoon een heerlijk ritme!
Omdat je na zo een lange
dag in de buitenlucht snel soezerig oftewel gewoonweg‘duf’ begint te worden
na een maaltijd, vertrokken de wat we binnen ons clubje noemen ‘ vroege
slapers’ naar hun bed. De rest hield zich wakker door na de koffie gewoon weer
een biertje te nemen en op de poten te gaan staan. De band, hoe ze heten dat ben
ik vergeten, speelde goed. Anita wilde het nummer ‘Lola’ horen. Ondanks dat
we vertelden dat zij Lola heette en dat ze ging trouwen, het hielp niet, het
nummer konden ze niet spelen. Maar het nummer‘Paradise City’ ging er in als
koek. Verstandig als we meestal zijn, zochten we om half één toch maar ons
bedje op, alwaar we nog tot half drie s‘nachts mee konden genieten van de
muziek. Dit werd niet door iedereen geapprecieerd, maar ja, de hoteleigenaar
heeft het nog specifiek aangegeven dat er een band zou spelen.
Maar we zijn geen lange
zeurders, en de volgende ochtend, na een goed en stevig ontbijt, met voldoende
aanvulling op onze constante vraag naar heel veel broodjes, bij gebrek aan een
lunchpakket, trokken we de rugzakken weer om!
Zondag Nederhorst den Berg -
Bosbuffet ‘The Sailor’
Voor het verlaten van
het hotel had Ben de weg gevraagd naar de Vreelandseweg, waar ons beginpunt
moest zijn. Niet iedereen had dit meegekregen en bij de kruising met een
schoenenzaak, wilde we Ben niet geloven en voegde Ben zich bij de rest.
Resultaat: we liepen dus voor niets een heen en weertje…
Eenmaal teruggekomen bij
de schoenenzaak was dit een foto waard, en een schouderklopje voor Ben! Gelukkig
kunnen we altijd om dit soort dingen lachen, behalve wanneer het aan het eind
van een etappe gebeurt… alhoewel… denkende aan boer Biet, hebben we altijd
wel de humor van het verdwalen of verkeerd lopen kunnen inzien. Misschien was
dit ook een voorspelling van de rest van de dag want er klopte niets van de
route. Ik ben benieuwd of iemand nog gedroomd heeft over rode en gele paaltjes
met nummers…Maar daarover straks meer.
Het was mistig, koud en
vochtig. Het ommetje zagen we maar als warmloop-ronde. De weg die we liepen
compenseerde het langgerekte asfalt van de dag ervoor. Via graspaden door
weilanden kwamen we in de Ankeveense plassen. Ondanks de dooi werd hier nog
volop geschaatst. Het was af en toe net of je een schilderij van een oud
Hollandse meester binnenstapte. Rietkragen, bevroren water, een verscholen
boerderij, schaatsers…
Een fietser stopte en
vertelde enthousiast dat hij bij het bruggetje in de verte een ijsvogel had
gezien. Deze zijn zeer zeldzaam in Nederland! Maar ja, wat wil je wanneer er een
ploeg van 12 mensen al kwekkend aan je voorbij trekt. Geen ijsvogel gezien, maar
wel een lief bruggetje en boerderijtje, waar dus ook geposeerd moest worden voor
een foto.
In Ankeveen was er
rustgelegenheid bij ‘Het Wapen van Ankeveen’. Dit keer geen verbaasde
bediening, geen paniek, maar vriendelijkheid en geduld. Ouders met een groep
kinderen hadden zich bij het biljart verzameld. Ze wierpen nieuwsgierige blikken
naar ons. De erwtensoep met roggebrood en spek was heerlijk. Ik geloof dat we
allemaal het liefst hadden blijven zitten. Dit vredig tafereeltje werd ruw
onderbroken! Het was nog net geen nachtmerrie, maar het nieuws beukte er wel in.
Bij het bestuderen van de verdere route kwamen we er achter dat het geen 20 maar
27 kilometer was naar het eindpunt. Foutje… En we hadden er nog maar iets van
5 kilometers opzitten! Volgens het boekje was er een mogelijkheid om 5 km eerder
een bus te nemen, dus daar vestigden we onze hoop maar op. Even was dit het
gesprek van het eerste uur maar al snel werd onze gedachte in beslag genomen
door een heel ander probleem, namelijk de juiste weg…
Het boekje zonder kaartjes is al vrij summier in zijn beschrijving. Bij aankomst op de Crailose heide moesten we schuin naar rechts, maar daar was geen pad, dus rechtdoor. Bij het klaphek moest paaltje 36 staan en moesten we schuin naar links. Op het paaltje stond nr. 38 en je kon alleen maar links, rechts of rechtdoor.
De meeste kozen voor het pad rechtdoor, Meta, Florine en ik vertrouwde op Ben die een kaart bij zich had, en gingen linksaf. Dat wij verkeerd bleken te lopen, was natuurlijk prachtig voor de groep die goed was gelopen, maar onze ontmoeting met de Schotse Hooglanders maakte dit meer dan goed. Prachtige beesten, ik had ze nog nooit van zo dichtbij kunnen aanschouwen. Een groep oudere beesten stak het pad over met kleintjes. Hun horens kwamen gevaarlijk dichtbij, wat ons deed wegspringen, maar een fietser raasde er in volle snelheid omheen. Nou ja! Ons ommetje koste ons een 400 meter extra om weer bij de rest van de groep te komen, die gelukkig op ons stonden te wachten. Dit keer betraden we vanaf de weg Hilversum-Laren een bosgebied. En ja… we moesten weer paaltjes met nummers volgen. Weldra was het eind zoek en concentreerde we ons op de beschreven herkenningspunten. Dit waren er niet veel… We moesten bij paaltje 15 van de rode wandelroute naar links, echter bleek paaltje 15, paaltje 13 te zijn. Na twee keer heen en terug te zijn gelopen gingen we op goed geluk een pad in en kwamen op een kruising met 3 genummerde paaltjes. Geen paaltje 7a, wel paaltjes 7, 8 en 9… begint het je al te duizelen???In de verte leek de grond af te lopen. Bij een ravijn/diepe kuil moesten we langs paaltjes 11, 10 en 9. Echter geen paaltjes te zien. Maar wel een diepe kuil. Gelukkig ging er maar één pad langs dit ravijn en kwamen we uit bij het juiste paaltje met nummer 8.
Echter even verderop bleek paaltje 8A, paaltje 7 te
zijn, maar de grafheuvels die we volgens het boekje moesten passeren waren in de
verte al zichtbaar. Hierna moesten we wederom de paaltjes volgen maar dit keer
klopte ze. Uitgekomen bij een klaphek, pal naast een drukke asfaltweg, stond een
bushalte. Even verderop bevond zich ‘Bosbuffet The Sailor’. Meta, Ben en
Marielle moesten naar hun auto in Lage Vuursche en besloten de extra 6 km’s
door te lopen. De rest verwarmde zich in het bosbuffet tot de tijd dat de bus
zou komen.
Een mooie wandeling door
prachtig natuurgebied, wat je niet verwacht in ‘t Gooi onder de rook van
Hilversum. Ben, Meta en Marielle hebben hun spannende tocht door de donkere
bossen naar de Lage Vuursche tot een goed einde gebracht en zijn gelukkig veilig
thuisgekomen. Ik kijk al weer uit naar ons volgend wandelweekend. Helaas moeten
we nog even wachten, pas eind januari dat we weer op pad gaan, richting
Amersfoort en het prachtige natuurgebied van de Veluwe.
Voor nu, fijne
kerstdagen, een goed uiteinde en een voorspoedig 2003!
Rose
