Verslag weekend 4:  Bosbufet de Sailor - Amersfoort - Terschuur

Zaterdag 25 januari 2003 Bosbufet de Sailor - Amersfoort

Eindelijk…….na 6 weken was het weer zover. De Marsboppers rukten verder op naar het oosten. Ze kwamen weer uit (bijna) alle windstreken en verzamelden bij bosbuffet de Sailor.

Zelf was ik dit keer voor het eerst met het autootje gekomen, je moet tenslotte alles in het leven een keer uitproberen. In Terschuur (……where the hell ligt Terschuur?) kwamen Rob en Florine mij ophalen en tuften we naar de Sailor. Dat leek makkelijker dan het was…….Doordat mijn printer geen inkt meer had en ik daardoor geen goede routebeschrijving bij me had en Florine pas na 6 rondjes op de rotonde bij Soest erachter kwam dat ze een mega-kaartenboek ergens moest hebben, duurde het even voordat we de Zandheuvelweg in het vizier kregen. Een telefoontje van Rose deed ons  vermoeden dat we te laat waren…..
En als dingen eenmaal tegen zitten, gaat er meestal nog meer mis. Zo bleek dat de man van de Sailor niet blij was met Florine’s geparkeerde auto en werd ze doorverwezen naar een parkeerterrein van een inrichting een eind verderop in het bos.
Rose, Gijs, Marian, Anita en Trudy gingen  alvast op weg, ze waren inmiddels al op een hoog kleumniveau beland. Wim en Liesbeth hadden zich afgemeld wegens vakantie en verjaardag van Liesbeth’s vader.
De route voerde al direct door een mooi bebost gebied en het rook heel oranje (wat wil je…….. met Soestdijk en Drakestein om de hoek)

Voortdurend vroegen we ons af hoe Meta en Ben  dit pad in het schemerige duister hadden kunnen volgen de vorige keer. Wij, bij daglicht, legden het traject Sailor-Lage Vuursche dan ook af in 1 uur i.p.v. 1,5 uur. Een apart dorp, dat Lage Vuursche. Het bestaat eigenlijk alleen uit horeca gelegenheden , parkeerplaatsen voor de bezoekers van de horeca en huizen waar de eigenaars van de horeca wonen. De drang naar pannenkoeken leidde ons naar 1 van de 2 pannenkoekenrestaurants, die nota bene tegenover elkaar lagen. Ze hadden er trouwens ook appeltaart en uitsmijters. Maar geen egtesoep, he Marian?

Na verloop van tijd kwam er een telefoontje van Ben, ze stonden pontificaal voor ons pannenkoekenrestaurant en vroegen zich af waarom wij niet naar buiten stormden zoals de vorige keer wel voor Wim en Liesbeth. Tja………verschil moet er wezen, we kunnen niet zomaar voor iedereen naar buiten hollen.  Zeker niet als we met onze rug naar het raam zitten en niks van buiten zien.

Na deze stop waren we met z’n tienen en ging de route verder richting Soestduinen. In de ochtend was het geruime tijd stralend weer geweest, maar nu was de lucht zo grijs als een mollenvelletje en kwamen dan  ook de poncho’s tevoorschijn. Die zouden tot aan het hotel in functie blijven. We lieten ons natuurlijk door dat gestage motregentje niet afschrikken en bleven braaf rode, blauwe en gele paaltjes volgen. Slingerende bospaadjes, lange rechte paden, zandverstuivingen, villa’s om te watertanden, kortom een prachtig stuk Nederland mochten we bewandelen.

In Soestduinen was er enige……..hoe zal ik het zeggen…….verwarring, onzekerheid, haast onenigheid…….over wel of niet “ rusten” in een restaurant. De dames moesten plassen en wel op een wc en niet ergens achter een boom in een kuil En als je deftig wilt plassen moet je ook een consumptie gebruiken . Zo kregen we een tweedeling tussen mensen die zich lieten bedienen en mensen die voor zelfbediening kozen.  

Toch gingen we na dit intermezzo gezamenlijk weer verder, in gezelschap van de regen. Amersfoort kwam steeds dichter bij. Dat was ook te merken aan het (trein)spoor, wat we volgden gedurende enkele kilometers. Het veranderde van 2 spoortjes in een complex van sporen  met vrachtkarretjes.

Het boekje deed erg z’n best  om ons door de leukste woonwijken van Amersfoort te leiden . En toen….opeens….stonden we voor Amersfoort NS en kon het verregende en bijna onleesbaar geworden boekje van de Nederlandse Wandelsport Bond in de prullenbak. Zo, dat waren alvast de eerste 125 km. Van onze tocht van Haarlem naar Oldenzaal!

We eindigden nog niet op dat punt, want ons hotel lag op 1 km vanaf het station, aan de route van het 2^e boekje.

Ben had voor ons 2 2-persoons- en 2 3-persoonskamers gereserveerd in hotel De Witte. Rob had in gedachte al de kamerindeling gemaakt: de bezetting van de 2-persoonskamers was niet belangrijk, als de 3-persoonskamers maar aan hem en Gijs zouden worden toebedeeld, want zij zouden daar dan ieder geflankeerd door 2 meiden de nacht doorbrengen…… Er boden zich vanuit het meidenfront geen vrijwilligers aan en bovendien waren de meiden Rob te slim af en hadden zelf al snel de sleutels van de 3-persoonskamers voor zijn neus weggegrist en maakten hun eigen kamerindeling. Rob en Gijs hebben die nacht (in bad?) zitten treuren over de mislukking van dit snode plan, dat bleek wel uit de vele telefoontjes die er naar de diverse kamers gingen.

De kamers in het hotel waren ruim en schoon, alhoewel de meningen over het bad uiteen liepen. Na badderen en/of borrelen ging het in colonne  naar Humphreys, een leuk restaurant in oud-Amersfoort waar Ben voor ons gereserveerd had. Karina zou ook komen, maar zo vlak voor de bevalling bleek dit toch een te zware opgave. Jammer, maar heel begrijpelijk. We hadden al de hele dag gespeculeerd over haar buikomvang en nestdrang en nu zouden we daar geen uitsluitsel over krijgen. Dus Karina……..als je ons nog wat kunt mailen over gewicht e.d………

Tot mijn verbazing ging iedereen na afloop mee terug naar het hotel. Zouden we dan toch allemaal een dagje ouder  worden?

Zondag 26 januari 2003 Amersfoort - Terschuur

De nacht was voor mij wat onrustig verlopen. Het idee dat ik bij Rob of Gijs had mogen slapen liet me niet los en ik heb menigmaal met de telefoon in mijn hand gestaan. Daarnaast waren de verwarming en het synthetische dekbed niet bevorderlijk voor een ongestoorde nachtrust.

Het ontbijt was een genoeglijk gebeuren: Turkse meisjes hielden om de hoek de wacht  en vulden voortdurend de voorraad bruin brood en kaas aan, zorgden voor sap en eitjes en waren heel vriendelijk. Ben heeft beslist gezag! Half 9 ontbijten? Om 5 voor half 9 zit iedereen klaar. Half 10 vertrek? Om 2 voor half 10 liepen  we !!!

De tocht ging door historisch Amersfoort: gave oude pandjes, gevelstenen, pakhuizen, hoge kerktoren, grachtjes, afgewisseld met nieuwbouw-in-stijl. Een park hier en daar, een sportveldje, een schooltje, een kinderboerderijtje en toen was Amersfoort op. De snelweg A1 was een afknapper, maar gelukkig volgde daarna wat kleinschalig polderwerk ( en ook hier rukt de nieuwbouw van bedrijven en huizen op), hier en daar een beek, met stroomversnelling. En het bleef leuk om op een bruggetje gefotografeerd te worden (of andersom, vanaf een bruggetje).

In zo’n open landschap is het onvrij plassen, er waren geen restaurants in de buurt, de bijbel verbiedt zo’n beetje alles op zondag , dus zomaar ergens aanbellen is ook niet zo makkelijk…..Dan is het toch maar weer handig dat diezelfde bijbel, maar dan uitgelegd door katholieken het juist gebiedt om te allen tijden gastvrijheid te bieden aan arme zwervers die hoge nood hebben. Op landgoed Stoutenburg bood een Franciscaans milieuproject redding in de (hoge) nood. Daar bleef de gastvrijheid bij, over koffie stond niks in de bijbel.

Het orakel van Amersfoort had al lang geleden voorzien dat er ooit een relatie zou ontstaan tussen een B en een M en had dat in een boom laten krassen. Zouden dat inderdaad Ben en Meta zijn? Dat lijkt logisch,  maar het orakel kan misschien ook een andere M bedoeld hebben, er zijn tenslotte nog 2 M's in ons groepje....  In ieder geval werd de foto gemaakt van de meest voor de hand liggende B/M combinatie.

Het was een dag vol dode dieren (leek het); eerst een dood egeltje (bleek een stoffen knuffelegel, waar een plaatselijk peutertje nu waarschijnlijk om treurt), toen een dode mol in een klem (heel zielig) en toen ons dode schaap. Hoezo dood? Schaap lag stijf op z'n kant in de wei, poot stijf voor zich uit, vacht duidelijk zichtbaar al dagen aan de elementen blootgesteld, welke boer zou er verwittigd moeten worden om te voorkomen dat het kadaver weg zou rotten zo in weer en wind? Net toen we een plan de campagne wilde opstellen, herrees het dier uit de dood, keek ons aan met een blik van wie is er hier nou gek en dartelde vrolijk door de wei. Wij zijn ook maar gewone stadsmensen, hadden we nou maar Koos van Zomeren in ons midden of Henri, die ooit schapen heeft gefokt, dan waren we er vast niet ingetrapt!

We kwamen duidelijk in de buurt van Barneveld, dat bleek uit de aanwezigheid van het hoge SGP-gehalte en natuurlijk de kippenschuren (legbatterijen) en gelukkig ook een veld met free range chickens. En om nog maar even in deze sfeer te blijven: de route van deze dag was een eitje! Slechts 14 km.

Al om 1 uur arriveerden we in Terschuur, waar Hans z’n Grietje open bleek te zijn. De broodjes kroket (Kwekkeboom of gewoon) vonden gretig aftrek en het was even heerlijk nagenieten en voorzichtig plannen maken voor een volgend pad!

Er was nog even sprake van een paar kilometer doorlopen,  maar dat was erg onhandig voor de start het volgende weekend. Dat betekende dus een vroegertje dit keer en vanaf 2 uur ging ieder zijn weegs. Rose bleef op Freek wachten, Anita, Gijs , Trudy en Marian waren afhankelijk van de bus naar Amersfoort, Ben en Meta gingen Ben’s auto ophalen in Lage Vuursche en Rob, Florine en ikzelf gingen weer richting bosbuffet om te kijken of de auto van Florine inmiddels niet onbereikbaar achter de slagbomen van de inrichting stond.

Tot grote schrik van mijn gezinsleden was ik al om kwart over 3 thuis en hadden zij nog niet hun moeder-komt-thuis  programma in werking gesteld en lagen ze nog te zappen op de bank. Voortaan toch maar even een uurtje van te voren bellen!

Tot over 4 weken in Terschuur, ik heb er zin in. Dan gaan we naar Stroe en Hoenderlo, het echte Veluwe-werk.