Verslag weekend 6: Hoenderloo - Beekbergen - Gietelo
Zaterdag
30 Maart 2003 Hoenderloo - Beekbergen.
Voorafgaand aan het
week-end is er heel wat ge-ie-meeld over het uithalen van de “autotruc”. Wie
komt er met de auto, waar spreken we af, wie rijdt weer terug naar het beginpunt
enz. Uiteindelijk trof ik zaterdagochtend om 11.30 uur op het eindpunt tussen
Gieteloo en Voorst, Gijs en Anita die uit Den Haag/ Delft kwamen getuft. Ik liet
mijn auto achter bij de bakker op de hoek en gedrieën naar Hoenderloo getogen.
Een soort gelijke truc werd uitgehaald door Miriam en Trudy
die Inge (van het Pelgrimspad) en Miriam’s broer bij zich hadden. Deze
zaterdag liepen beiden met ons mee maar niet op zondag. Evenals Anita, die op
zondagochtend met OV terug ging naar Den Haag. Maar d
We begonnen de zaterdag volgens goed gebruik
met koffie en appelgebak bij het eindpunt van vorig week-end en tevens beginpunt
van dit week-end. Het heette hier “Restaurant Rust een Weinig” en het
appelgebak kon er net mee door volgens de kenners onder ons.
Daarna moest er dan toch
eindelijk gewandeld worden. Tenslotte hadden we aardig wat kilometers voor de
boeg. Het weer was licht bewolkt maar het kon slechter.
We liepen door bos, bos en nog meer bos! God, wat hebben we toch veel bos
in Nederland! Nou ja, op de Veluwe in elk geval. En eind maart laat een bos heel
voorzichtig zijn eerste tere lentetooi zien. Prachtig mooi, vooral
bij zo’n bomenrij die afsteekt tegen de lucht. Willem heeft er
prachtige foto’s van gemaakt alhoewel
dat op zondag was maar ach, wat maakt dat uit.
We liepen van Hoenderloo
naar Beekbergen. We kruisten het “Maarten van Rossum” pad
(altijd goed voor een groepsfoto) en
bereikten zonder noemenswaardige problemen het gat Oosterhuizen. Eindelijk weer
wat te krijgen voor de inwendige mens want zonder appeltaart zou het
Marskramerpad voor ons Marsboppers, geen echte uitdagingen kennen.
Na dit intermezzo, was het
nog een stief kwartiertje naar ons onderkomen van de nacht in vakantiepark
“Het Liederholt”. Opgejaagd door en langs een indrukwekkende rij
blikkerende tanden in uitzinnige hondenmuilen, renden wij voort.
Nu heb ik persoonlijk helemaal niets tegen dieren en een hond, maatje kat
mits niet stinkend wil ik ook nog wel aaien als het moet. Maar het soort
hellehonden waar we nu langs moesten, mag van mij gedeporteerd worden naar
Verwegistan. Ik bewonder Anita die
Cerberus en Co ook nog probeerde aan te halen.
Het stief kwartiertje werd
toch wat langer, we verliepen ons nog even maar uiteindelijk bereikten wij ons
vakantie park. Dat de hele dag onveilig werd gemaakt door de plaatselijke
wandelclub met tig wandelaars (wat heet!)
Er ontstond nog even enig
gedoe rondom de verdeling van de slaapkamers: Willem wilde, net nu hij haar
gevonden had, niet gescheiden worden van zijn Liesje.
Ach, wie van ons heeft de
wreedheid om dit stel en hun prille geluk uit elkaar te halen? Ik niet en dus
beloofde ik plechtig aan Gijs om van hem af te blijven waarna ook hij overstag
ging en wij gebroederlijk de slaapkamer en synchroon snurkend de nacht deelden.
Vóór het avondnoen reeds,
namen wij afscheid van Mirjam’s broer en van Inge. Maar niet nadat Inge ons
beloofd heeft om nog een keertje voor ons allen te koken. Nu nog de afspraak
maken wanneer zij dit gaat doen!
Het eten, maar vooral de
bediening was grandioos die avond. Daar kan menig ober in de hoofdstedelijke
horeca en ver daarbuiten nog het
spreekwoordelijke puntje aan zuigen. Alleen het nederlandse elftal verknalde de
avond door met niet méér dan met een mager gelijk spel te komen. En gezien de
reacties in de kantine (of zaten we toch in
een restaurant?) waren alle vakantiegangers het met mij eens!
Zondag 31 Maart 2003 Van Beekbergen naar Gieteloo
Vandaag is Jules jarig. We
hebben het er uitgebreid over gehad. Of ik deze dag wel mee moest lopen, zo op
zijn verjaardag. Maar dat hoefde niet; we vieren het maandag dus ik voel me nu
niet schuldig. Neen, dat voel ik me echt niet! Toch maar even bellen om hem te
feliciteren. Zijn vrouw heeft nota bene de nacht met een andere vent
doorgebracht! Jules is not amused: hij had op z’n verjaardag eindelijk eens
uit willen slapen en nu bel ik hem wakker. Dat wordt dus een groot cadeau zegt
hij maar is toch blij om mijn stem te horen. Ach, na zoveel jaren kun je niet
meer zonder elkaar. Dat wordt nog wat voor Willem en zijn Liesje!!
Deze nacht goed geslapen.
De snurk van Gijs is bepaald melodieus. Het doet aan het barokke notengeweld van
Bach denken: zachtjes beginnend, met een steeds sneller loopje, om dan te
eindigen in een geweldig crescendo!
Maar…. desondanks, goed
geslapen.
We ontbijten weer in de
“kantine” onder dezelfde voorkomende gastvrijheid.
Toch nog even wraak door zó
plaats nemen aan tafel dat Willem niet naast zijn Liesje kan zitten. Hij kijkt
verbaasd maar houdt zijn mond.
Vóórdat de wandelclub
weer van start gaat, zijn wij al weer onderweg. Nog zonder Rob die telefoneert
dat hij ergens onderweg ons “achterop komt fietsen”. Gek, dacht ik toch
steeds dat ik in een wandelclub zat! Maar eerst leveren we Anita nog af bij de
bushalte richting Den Haag.
En voort gaat het weer,
richting Klarenbeek. Het is prachtig weer, een strakblauwe lucht en een zacht
windje. Het lijkt verdikkeme wel
voorjaar!
We lopen langs mooie, oude
boerderijen in een open landschap met veel, net ingezaaide akkers (vast weer die
onvermijdelijke mais). We kruisen een spoorlijntje, lopen een tijdlang langs het
Apeldoornse kanaal en een stuk verder langs de Beekbergse Beek. Het is hier mooi
en voor de zoveelste keer de laatste tijd, vraag ik me zelf af waarom ik toch in
de stad woon.
Intussen is er druk
telefonisch contact met Rob die we inderdaad in Klarenbeek bij koffie en
appeltaart ontmoeten. Hij heeft de
avond ervoor genoten van het theater in Rotterdam en voegt zich nu bij ons. Très
sportive, na zo’n doorwaakte nacht.
Willem probeert op een
andere wijze foto’s te maken van het wandelgebeuren
en de rest koestert zichzelf in de zon.
De laatste kilometers gaan
langs binnendoor weggetjes en vennetjes naar eindpunt Gieteloo. Hier ontmoeten
we onze trouwe Freek die Rose en enkelen van ons op komt pikken. We rijden naar
Voorst om nog wat te nuttigen in de plaatselijke patattent waarna ik met een
volle bak terugrij naar Hoenderloo. Iedereen afgeleverd bij zijn auto bij
“Rust een weinig” en dan snel naar huis om nog wat te verjaardagen met
manlief.
Het was weer een “vet
cool” week-end, nietwaar?
Marian
