Verslag weekend 7: Gietelo – Deventer – Okkenbroek
10 en 11 mei
2003 10/20 km
Zaterdag
10 mei 2003
Voor het eerst sinds
lange tijd met de trein gereisd. Gelukkig was ik ruim op tijd en kon ik kiezen
uit een zitplaats. Langzaam stroomde de trein vol. Ik doodde de tijd met het
lezen van wat achtergrondinformatie over de etappe van dit weekend. Op station
Utrecht zou ik Jos ontmoeten, een van de nieuwe wandelaars. Hij zou alleen de
zaterdag meelopen. Trudy en Anita, die nacht terug gekomen van hun vakantie in
Portugal, haalde ons om half 10 op. Ze waren moe van de lange reis en het korte
slaapje dat ze hadden gehad. We liepen maar met een klein aantal mensen van onze
groep. Door vakanties en andere verplichtingen konden 5 mensen niet meelopen.
Rob zou echter wel de zondag meelopen.
Na een uurtje rijden zette
Trudy ons af in Gietelo en reed zij verder naar het eindpunt van dit weekend in
Okkenbroek, waar Gijs en Marian hun auto zouden neerzetten. Onderwijl deden
Anita, Jos en ik ons tegoed aan een kop koffie en een broodje bij bakkerij Bril,
gevestigd in een oud pandje. Zoals afgesproken kwamen om 12 uur de andere nieuwe
deelnemers in Gietelo aan. Hans en Agnes. Gelukkig bleek het dus makkelijk te
vinden te zijn. Uiteraard worden dan de geijkte vragen gesteld: wat voor
wandelingen doe je, waar kom je vandaan, hoe oud ben je… Genietend op het
terras in de zon werd ik gebeld door Marian dat het allemaal wat langer ging
duren. De afstand tussen Okkenbroek en Gietelo was toch iets langer dan gedacht,
Trudy moest haar auto nog in Deventer zetten en er was een file op de weg.
Hierdoor startten we pas om 13.00 uur met de etappe voor die dag. Maar och, die
was maar 10 km, dus dit maakte niet echt veel uit.
Ik was best wel
zenuwachtig, zouden de nieuwe mensen ons leuk vinden? Zouden wij hen leuk
vinden? Zou het klikken? Maar al spoedig was de twijfel weg. We praatten honderd
uit en hadden daardoor weinig oog voor de omgeving. Echter de dijk waarover we
liepen was prachtig. Het is een oude dijk, deze Bandijk. Al vanaf de 14de
eeuw liep deze dijk langs een oude IJsselarm. Toen de hoofdstroom werd verlegd
naar de huidige bedding met een nieuwe dijk erlangs, kwam de Bomendijk dieper
landinwaarts te liggen en kreeg zo zijn huidige functie van bandijk of
winterdijk. De dijk slingert zich voort, hoog boven zijn omgeving. Aan de voet
liggen moerasjes en wielen of kolken, ontstaan bij dijkdoorbraken in een ver
verleden. Aan de rivierkant zie je de uiterwaarden met oude meidoornhagen,
bomenrijen en kolken. Aan de landkant zie je voornamelijk bosjes, eikenhakhout
en struikgewas afgewisseld met akkers, grasland en zandduinen. De
dijkverbetering is op zo een ingenieuze manier toegepast, dat de bomendijk in
zijn oude glorie kon blijven bestaan (Bron: boekje Marskramerpad, pagina 21).
Hierdoor is wel te verklaren dat Marian stug bleef volhouden dat we over een
bospaadje liepen.
Na een kleine 6 km kwamen
we in Wilp aan en iedereen had wel trek in koffie of in iets te eten. Bij café
“De Kroon” bleek dit heel goed te kunnen. Een “Baguette Dwars door de
tuin”, bleek een broodje ham en kaas te zijn met groente en kruiden vers uit
eigen tuin, onbespoten! Dit bleek ook wel uit de groentesoep en de baguettes met
warme groente en gesmolten kaas! Een aanrader dit adres. Trudy had op haar
klokje gekeken, het was al kwart voor drie, het Bussink’s Koekhuis waar zij om
15.00 uur een tafel had gereserveerd, zouden we niet meer halen. Ze belde net op
tijd af, ze wilden net de koek aansnijden.
Na Wilp was het nog maar
een uurtje lopen richting Deventer.
Via een kronkelende dijk
kwam de Deventer Toren steeds dichterbij. Het voetveer vaarde ons al tegemoet.
Voor 70 eurocent bereikten we de overkant. Niet veel geld terwijl deze voetveren
het zonder subsidie moeten doen. Er is ook een site over het behoud van de
voetveren in Nederland. Helaas verdwijnen er steeds meer. Het was inmiddels al
kwart over vier, hadden we nog zin in een stadswandeling? Ik moest hoog nodig
naar de wc, een ander was moe, we besloten de route naar het station te lopen
volgens het marskramerboekje en dan naar ons hotel te gaan. Maar eerst werd er
een run op het toilet gemaakt bij restaurant “De Dikke van Dale”, waar we
die avond zouden gaan eten. Het zag er leuk uit! De weg door Deventer voerde ons
via oude straatjes naar het Rijsterborgherpark, een park waar stokstaartjes en
wasberen te bewonderen zijn. Een pauw toonde haar prachtige staart. Op het
station van Deventer namen we afscheid van Jos en togen naar het hotel. Hier
bleek dat Jan en Bep al hadden ingecheckt. Terwijl iedereen zijn bed betaalde en
de sleutels werden uitgedeeld keken Anita en ik rond naar mensen die Jan en Bep
zouden kunnen zijn. Er zat wel een stel maar de man was geen Nederlander dus dat
kon geen Jan zijn. We keken op het terras en stonden achter een echtpaar. Ze
hadden geen wandelschoenen aan, dus nee, dat konden ze niet zijn.
Op weg naar de kamers kwam
even het idee op om heel hard om ze te roepen, maar dat leek ons niet verstandig
gezien de andere gasten in het hotel. We spraken rond halfzeven af ons beneden
te verzamelen. Na een snelle opfrisbeurt genoten Agnes en ik van een biertje aan
de stamtafel. Ik vroeg de dame achter de bar of ze naar de kamer van Jan en Bep
wilde bellen. Op een gegeven moment zag ik haar praten met het echtpaar zonder
wandelschoenen op het terras. Wat bleek, dit waren wel zeker onze Jan en Bep.
Inmiddels was iedereen beneden en het voorstellen kon beginnen. Tegen zevenen
liepen we naar het restaurant “De dikke van Dale”. Waar de bediening
slakkerig langzaam was, een serveerster schrok omdat ik haar getergde blik zag
en de rekening niet bleek te kloppen. Maar het eten was goed genoeg, en wie gaat
nu zeuren om een rekening die veel goedkoper uitvalt? Moeten ze maar beter
tellen! Ik ben nog nooit zo goedkoop uitgeweest!
Terug bij het hotel kozen
de vroege en late slapers hun weg. Met Gijs, Hans, Agnes, Jan en Bep namen we
nog een afzakkertje. Bij het aankondigen van de laatste ronde toch maar even een
halve liter bier besteld. Je weet maar nooit. Een discussie laaide op maar we
hielden het rustig. Iedereen zocht zijn bed op en ik slaakte een diepe voldane
zucht, nog even Freek bellen, en met een blij gevoel dat het zo gezellig was
geweest, zocht ik ook mijn bedje op.
Het blijft altijd onwennig
om in een vreemd bed te slapen. Vooral wanneer je een waterbed gewend bent. Rond
8 uur lag Agnes in het bad te dobberen. Ik volgde haar na een douche naar
beneden waar we alvast een kop koffie dronken en ons op de hoogte stelde van het
nieuws in de kranten. Tot mijn verbazing ging mijn telefoon. De beltoon
verraadde dat het om een van de wandelaars ging. Het bleek Rob te zijn. De
*****l
had zich verslapen. Het nieuws was een teleurstelling, vooral ook voor de nieuwe
wandelaars. Ze hadden al zoveel verhalen over Rob, de Limburger, gehoord… en
nu kwam hij niet. Hahah… Rob, nooit meer doen hè… ;)
Het ontbijt bleek een
buffet te zijn, dus er was genoeg brood, gekookte eitjes, lekkere jus en flinke
potten koffie. Een goed adres. Op het marktplein waren vrachtwagens bezig zand
te storten, ook zagen we veel politieauto’s rondrijden en zelfs een ME busje.
Echter werden we al gauw in beslag genomen door een ander probleem. Marian was
haar autosleutels kwijt. Heel haar rugzak werd leeggeplukt, broekzaken en
jaszakken werden nagevoeld. Geen sleutel! Een crisisplan werd opgezet. Eerst
naar het restaurant van gisteravond. Dan het cafe bellen waar we gistermiddag
hadden gelunched. En in het ergste geval haar man bellen om met de
reservesleutel naar Okkenbroek te rijden. Maar ik loop op de zaak vooruit.
Na het inleveren van de
kamersleutels begonnen we aan de etappe voor deze dag na eerst bij het
restaurant navraag te hebben gedaan. Geen sleutel gevonden. Helaas!
Bij he station aangekomen
waar we de route weer zouden oppakken, zag het blauw van de politie. Tja,
voetbalwedstrijden….
Al gauw liepen we langs de spoorlijn en via een grasveld vol met bloemetjes lieten we Deventer achter ons liggen. De route van deze dag vond ik zelf mooier dan die van zaterdag, ondanks de vier kilometers langs het Overijssels kanaal. Bij de Cröddenbrug stonden drie agenten en een politiebusje. Wat deden die daar nou? Zo ver buiten Deventer, niets anders als wandelaars en fietsers te zien, die genoten van het mooie weer? Ik “vroeg” of iedereen op de brug wilde poseren voor een foto, waarop een van de agenten riep dat hij de foto zou maken. Wat aardig!
Uiteraard
werd hierna honderd uit gevraagd over het waarom van hun aanwezigheid.
“Sluiproutes controleren in verband met de voetbalwedstrijd”, antwoordde de
agent. Den Haag bleek in Deventer tegen de Go Ahead Eagles te spelen. Hagenezen
zonder ‘combikaart’, proberen dan via sluiproutes toch het stadion te
bereiken. Iedere Hagenees wordt zonder pardon teruggestuurd, het kenteken wordt
genoteerd. Proberen ze het via een andere route, dan worden ze aangehouden! Jan
en Agnes werden door een journalist aangesproken en er werd een foto gemaakt.
Wie weet prijkt deze foto maandag in de Deventer Courant! We bedankten de agent
en wenste hem nog een prettige dag. We vervolgden onze weg langs het lange
kanaal tot de volgende brug. Geen agenten maar wel een uitnodigend grasveldje in
de zon. Dus, rugzakken af, wat eten en drinken. De verleiding is groot om er een
tukkie te doen maar zoals altijd komt er wel iemand met de woorden: ‘zullen we
maar weer eens gaan’! Teamwork! Het was nog maar een klein uurtje lopen naar
Lettele waar een café-restaurant zou zijn. Een bakje soep gaat er altijd wel
in. Hier vroeg Marian om een telefoonboek en belde naar het café waar we
zaterdagmiddag zo lekker dwars door de tuin hadden gegeten. Maar ook hier geen
sleutel. Tja, dan toch maar manlief bellen. Het gesprek duurde lang, gezien de
chantage pogingen die Marian moest ondernemen. Een etentje beloven deed
wonderen. Haar man zou met de reservesleutel vanuit Amsterdam naar Okkenbroek
komen. Zichtbaar opgelucht maar toch wel balend kon ook Marian genieten van een
kop koffie. De hilariteit onder ons was echter groot, dat kan je wel indenken!
De route vandaag was heel
afwisselend. Langs boerenweilanden, een wei met jonge, schuwe veulens, en dan
weer een bospaadje of statige bomenlanen, bereikten we Okkenbroek. Bij de kerk
kwam de man van Marian aanrijden, wat een timing! Toen twee minuten later Freek
arriveerde, herkende de beiden elkaar aan auto en hoofd. Ze waren allebei al
enige tijd aan het rondrijden door Okkenbroek en omgeving, op zoek naar een
groepje mensen met rugzakken. Grappig! Helaas zagen we geen horecagelegenheid om
nog even op de goeie afloop te proosten. Marian bracht de mensen terug naar
Gietelo, Freek en ik bracht de mensen terug naar Deventer. Het was een prachtig,
gezellig weekend. Leuke gesprekken, lol, lekker gegeten, prachtig weer… Wat
wil je nog meer?
Op naar het volgend weekend
en op naar de GR5!!!
Rose
