Het was grijs en grauw toen we richting Leerdam reden om Jan en Bep op te halen. Helaas kon er niet bij het hotel geparkeerd worden dus stond Bep ons langs de toegangsweg al op te wachten om ons naar een parkeerterrein bij de glasfabriek te leiden. Eenmaal in Lexmond, aan de koffie en de vlaai, werden we gefeliciteerd met ons huwelijk en kregen we namens de hele groep een mooi cadeau. Ze hadden alle foto’s verzameld waar ik en Freek opstonden en Gijs had er een album van gemaakt. Ontzettend leuk om dooheen te bladeren en dan zie je ook in ene hoe je door de jaren heen veranderd bent, zeg maar gewoon: oud geworden bent hahah. Helaas hadden we weinig horeca in het vooruitzicht, alleen iets in Schoonrewoerd. Morgen waarschijnlijk helemaal niets. Maar ja, in deze contreien wordt de dag des heren nog in ere gehouden, aldus de eigenaar van het cafe in Lexmond. ‘En daar houden we ons streng aan’, moest hij er nog bij vertellen. Pfff! Om half 12 namen we afscheid van Freek en togen we op pad. Gelukkig was het droog! Vele zompige modderige graspaden later kwamen we bij het Merwedekanaal. Het heen en weertje langs de beide kanten trok ons niet zo! Een boertje had wel een boot maar weigerde hem tevoorschijn te halen. Dus zat er er niets anders op dan door te lopen.
Foto: Voetpad bij Kraaiendal
Een graspad van 7 km lang beviel ons steeds slechter. Konden we maar op de naast gelegen asfaltweg komen! Helaas lag er een sloot tussen. Een waterig zonnetje begon door te breken. Wat een mazzel hebben we toch altijd weer met het weer. Eindelijk konden we de asfaltweg op die, volgens Jan, niet richting Schoonrewoerd ging… Ach, Jan geloven we al lang niet meer op zijn woord ;) In Schoonrewoerd was daar dan eetsalon De Zwaan. Een goed gevulde lunchkaart dus dat viel ons alles mee.
Foto Merwedekanaal
Nog 8 km te gaan naar het eindpunt voor deze zaterdag: Leerdam. Anita verheugde zich al op de avond. Samen met Trudy hadden zij Leerdam verkend en een Italiaans restaurantje uitgezocht. Mmmm… dat beloofde wat. Het hotel was redelijk te noemen. Lampjes ontbraken, een douche was moeilijk te stellen, en een tv had geen afstandsbediening. Bep ging de kamers langs om een lampje te vinden, ze schroefde ze los uit de kamer van Hans en Gijs, die waren er toch nog niet! Wat bleek: zat de stekker er bij Jan en Bep niet in… hahahahah! Het was al gezellig aan de bar maar wij vertrokken eerst naar het restaurant Da Laura. Een siciliaanse, rondborstige serveerster smeerde ons een witte wijn aan die echter heerlijk smaakte. Of we dat nog wisten na vier flessen… Het was een leuk restaurant, vriendelijk personeel en een goede keuken! Eenmaal terug in het hotel werden we aangestoken door de muziek en waagden we een dansje. Zelfs Hans ging met de beentjes van de vloer! Anita, Bep en ik waren iets te enthousiast en vergaten een opstapje achter ons. We lagen dus met onze voeten in de lucht i.p.v. met de voeten op de vloer.
Foto: In hotel Lucullus
De volgende ochtend miste ik het alarm, gewoon niets gehoord! Het was kwart voor twee geworden die nacht eer we in ons bed lagen en dat begon zich toch wel op te spelen later die dag. Algauw kwamen we in Asperen en liepen langs de muur en een sluis het dorp weer uit. Helaas was het fort gesloten. We liepen door kleine dorpjes met aparte namen: Acquoy, Rhenoy, Rumpt! Groepjes mensen in voornamelijk zwarte kledij en met hoedjes op gingen te kerk. Waar de dienst al was begonnen klonk de orgelmuziek ons al tegemoet.
Foto: Watermolen bij Leerdam
Foto: Lingedijk bij Acquoy
Foto: Linge bij Rhenoy
Foto Molen bij de Appeldijk
De scheve kerktoren van Acquoy herbergde het graf van ene mevrouw Pisa!!! In Rhenoy is het ooievaarsnest een terugkerend verschijnsel. Het gebied heeft een rijke historie. Er stonden vele burchten waarvan helaas weinig tot niets meer over is. In de middeleeuwen was het gebied eigendom van o.a. de familie Van Arkel en daarom werd het ook wel het Land van Arkel genoemd. Al liepen we nu voornamelijk op asfalt toch speelde mijn enkels zich weer op. Door de zompige graspaden van gisteren hadden ze zwaar werk moeten leveren en ze voelde stijf aan. En als je dan eenmaal ook pijn begint te krijgen is het niet leuk lopen. Anita en ik besloten na 14,5 km in Beesd te stoppen. Er was een treinstation dus wij zouden terug gaan naar Leerdam en daar op de rest van de groep wachten.
Foto: Spoorbrug bij Geldermasen
In Beesd deden we ons eerst nog tegoed aan patat, loempia en sat?in de plaatselijke cafetaria die zich geheel in carnavaleske sferen had gehuld. Er woonden dus toch ook katholieken! Na 1,5 km kwamen we op het station en daar reed de trein van kwart voor twee onze neus voorbij. Een half uur kou kleumen want deze dag was grauw en miezerig begonnen maar leek nu nogal winderig te eindigen. Hoe zouden de anderen de overige 7 km hebben beleefd? Lopend over dijken zonder enige beschutting? In Leerdam bleek een gezellig uitziende brasserie gesloten. We togen dus maar naar het hotel waar helaas niets bijzonders te eten was dan tostie of een uitsmijter. Dan maar wat drinken! Freek belde, hij was al onderweg. Om half 4 liep de rest van de groep het hotel binnen, tegelijk met Freek. Van de pot bestelde we een bitterbalgarnituur en namen we nog eens het weekend door. Vooral de foto’s waren hilarisch. Tja, het weekend zat er weer op. Eenmaal thuis over en weer via de e-mail de foto’s bekeken. Och och, ik lag weer in een deuk! Vooral de serie die Bep stuurde… Rose
Laatste wijziging: 27-02-2009