In elk geval, toen we de volgende morgen beneden kwamen, hadden Rose en Rob de tafel zoooooo mooi gedekt...... ik voelde me één groot gezin en was moe, doodmoe, maar huppelig van blijdschap.

En daar kwam al weer onze taximeneer die ons naar het eind- nu startpunt in Zwammerdam terug bracht. EN we gingen weer op pad. Mijn voeten voelden goed en dat bleef zo, joepie! We ontmoetten Mirjam en daar ging het dan weer.

	Eén van de vele hekken
	Wat heeft ons landje toch mooie landschappen.... ik hou van Holland! We laten de polder achter ons

Aangekomen in het restaurant aan de Reeuwijkse Plassen werd het ons duidelijk dat er toch ook nog een ander soort mensen bestaat. Wim zei het zo mooi, ben ik het vergeten. Mensen die zonder te zeggen veel zeggen of zoiets: samengevat: verbaal zijn op een non-verbale manier..... gewoon Meta's rugzak aan de kant schoppen ipv te vragen of ze er even doormochten. Het beleid van de zaak dat er geen warme melk voor koffie werd geserveerd: voor ons een reden GEEN fooi te geven, terwijl we helemaal niet zo zijn, maar dit was toch, nee..... geen stijl!

	Weer op pad
	De Reewijkse plassen
	Na het zoveelste hek ...
	En ineens was daar het eindpunt! Driebruggen. Sommigen van ons hadden wel wat steuntje en kreuntjes en pijntjes, maar we hadden het toch maar weer gedaan! Rob en ik gingen met de auto weer naar huis, de rest moest wachten op de taxi die ze naar station Bodegraven zou brengen, dus: afscheid.

Lieve wandel vriendjes en vriendinnetjes: ik ben trots op en blij met ons! En baal dat ik er volgend weekend niet bij ben (hoewel ik ook iets leuks ga doen), maar zal er voor zorgen dat jullie toch aan me denken! In elk geval: tot ziens in januari. 

*Inge*