Dag 9: Za 2-feb-02 Nederhemert Noord - Drunen (19,5 km)

 

Verslag geschreven door Henri, fotos zijn van Rosemarie.

Dag 1: MAXIMA!!!

Alleen de republikeinen van ons wandelgenootschap wilden wandelen op 02-02-02. Geen Wim (leve de nachtrust!), Mirjam, Eric en geen Karina dus.

De die-hearts (ook Gijs was there!) startten in s'Hertogenbosch om 9.32 op weg naar s'Hertogenbosch………. Eigenlijk was het 9.47 met dank aan een kapotte trein. Om dit rondje te maken moesten we eerst met de bus naar NEDERHEMERT-NOORD. Bij de lokale Rabo-bank pikten we Roos en Florine op die als luxe dames met particulier vervoer gekomen waren.



Om 10.15 liepen we op weg naar het 1e veer dat eigenlijk het 2e had moeten zijn. De zon scheen genadeloos op ons neer. De goed voorbereiden hadden een zonnebril meegenomen. We liepen de zondagsvariant op zaterdag vanwege de extreem hoge waterstand in de afdamde maas. De kilometers maasdijk regen zich aaneen. Zoals gezegd, ons 1e veer dat speciaal zou varen op verzoek van Meta voer toch niet, waardoor we een ruïne misten en er scheurende vrachtauto's voor in de plaats kregen. Enkelen van ons misten bijna ook het 2e veer toen de deuren dicht gingen met pas de helft van onze wandelgroep erop. Aan de overkant kusten de brabo's hun geboortegrond: eindelijk Brabant!

Heusden was onze eerste rustplaats, en wat voor een. Men verwachte ons pelgrims in dit mooie vestigingsstadje; alle vlaggen hingen uit voor ons.



De route voerde ons door de Waterpoort en weer terug, want wederom stond het water te hoog. Bovenlangs de dijk raakte Ben in gesprek met een localo die - wie anders dan - Roos tipte om een foto voor de ANWB-kampioen te maken (de hond in het water). Via de achterdeur kwamen we om ongeveer 12.15 binnen bij Inge's zus, die had gezorgd voor koffie en krentenbrood. En daar was MAXIMA! We hoefden het niet te missen. De tranen; het Ave Maria; de rijtoer. En dat alles notabene in gebarentaal. Gelukkig en tevree gingen we om 13.15 op weg naar Drunen, maar niet nadat Roos haar reservebatterij gekocht had in Oud-Heusden.

De Lange Kooilaan deed zijn naam eer aan. Het was namelijk een laan met bomen en hij was lang. Ook zagen we eendenkooien. Ondanks de harde wind liepen we in de luwte tussen de bomen en in het winterzonnetje totdat we aan het einde van de Kooilaan omhoog liepen, een dijk op. De wind blies ons in het gezicht. Logischerwijs de ideale plek om te gaan eten en drinken, toch. De Elshoutse Zeedijk (geen zee te zien) was in het verleden veelvuldig geteisterd door dijkdoorbraken met als resultaat aan een kant waterpoelen, de wielen.

Na enkele kilometers slingeren passeerden we Elshout en kruisten we de A59 (Zierikzee-Den Bosch). De Maria devotie in Elshout hebben we gemist zoals blijkt uit de tekst van het boekje op pagina 101. Het biljartcafe 'Westhoek' daarentegen niet. Daar is volop genoten van koffie met appelgebak.

De Zeedijk werd vervolgd (over een oude spoordijk?) langs een uitbreidingswijk van Drunen totdat we de 'Baardewijkse Overlaet' in konden. Wat was tie mooi, de boomhut, en zo hoog. Wat waren we jaloers op zoveel speelsheid.

We waren zichtbaar op het grensvlak van zand en klei. De volgende dijk, die langs het afwateringskanaal Den Bosch-Drongelen, was volop begroeid met bomen en struiken. Vreemd zo na al die grasdijken. Het duurde lang, maar daar was dan toch 'De Klinkert', ons eindpunt. Precies om 17.00 uur, tegelijk met de taxibus, kwamen we aan. De bus bracht ons terug naar de polder naar onze 'hoeve' onder de rook van Den Bosch. De fooienpot van Rose werd vanwege een prijsverschil tussen de twee taxi's met euro 3,50 gespekt. Puzzel: 7 vrouwen, 4 mannen en 4 kamers. Hoe op te lossen? Men neme 1 extra kamer erbij.

Het waren mooie, luxe kamers met ieder een eigen toilet en douche. Daarnaast hadden we een mooie grote keuken en woonkamer. De borrel was uitgebreid, net zo uitgebreid als de voorraad van de boer en boerin. Inge's persoonlijke relaas was helaas geen borrelpraat, en ondanks dat ze zondag niet mee zou lopen waren we toch blij voor haar dat het over een tijdje beter zal gaan.



Meta had kosten nog moeite gespaard om ons te voorzien van een gourmet. Erika heette die avond Astrid. De 'Schrobbeler' was met 1 fles te weinig. We moesten wel vroeg naar bed! Ondanks goede voornemens om de discussie na 00.00 uur niet langer op het scherp van de snede te voeren, lukte het Liesbeth om de gemoederen te verhitten met haar mening over hoge T-shirtjes met blote navels.